Tanzania, Zanzibar & Kenia travelogue

September - October 2004


I haven't come round to creating a travelogue yet.

Below are the e-mails I sent home in Dutch. For those of you who het niet kunnen lezen, you'll have to be patient!

The website of the Tanzania Tourist Board may come in handy to people still planning their trip to Tanzania.



Donderdag, 23 september 2004, 5:14 PM

Hoi lieve mensen,

Ja, nu alweer een mailtje, maar voor mij voelt het alsof ik hier al een eeuwigheid ben!
Ik ben weer terug in Nairobi (Kenia) voor een middag + nacht, na 4 dagen safari, voordat ik vertrek naar Arusha in Tanzania. Hier is een supergoedkope, snelle internetverbinding, 60 eurocent per uur, en je weet maar nooit wat je elders tegenkomt, dus meteen maar even een update!

Degenen die al gemaild hebben, thanks, dat is erg leuk om te lezen hier.

Nou, ik vind het hier helemaal geweldig en heb absoluut geen spijt dat ik ben gegaan! Meteen de eerste dag op safari was het al zo van: ja, dit is toch prachtig? Al die grote dieren in het wild zien, de prachtige natuur en verre uitzichten, de geluiden en geuren van een ander continent, de aardige mensen, en ja, ook de negatieve kanten zoals stank in de stad en vieze WC's en lange wachttijden vind ik juist z'n charme hebben, omdat je dan weer extra beseft hoe belachelijk goed we het in Nederland hebben.

Zondag heb ik een dagje gerelaxed in Nairobi. Die dag heb ik ook nog ergens op een terras wat gedronken met Robert, de man die bij het hotel werkt en mij had opgehaald van het vliegveld. Leuke gesprekken gehad over hoe hier een huwelijk eraan toe gaat (niet om liefde maar vooral om geld; als je invalide raakt ofzo, zul je je vrouw nooit meer zien), en dat soort cultuur-aspecten. Hij zelf gaat trouwen met een Oostenrijkse die hij nu 3 jaar kent, en is blij dat hij geen bruidsschat hoeft te betalen, haha!

Via hem had ik ook die 4-daagse safari geboekt: 3 dagen Masai Mara, 1 dag Lake Nakuru. Daar ben ik dus net van terug.

Maandag werd ik samen met een Canadese jongen van Nairobi naar een restaurantje in the middle of nowhere gereden, een paar uur rijden. Met die Canadees, Oded, kon ik het erg goed vinden en hij ging ook 3 dagen naar de Masai Mara. Bij dat restaurantje ontmoette ik de rest van het groepje voor die dag, een Australisch stel en twee Japanse jongens die hier vrijwilligerswerk doen. Het bleek een ontzettend leuke groep te zijn, we hebben erg veel gelachen. Met die groep reden we door naar de Masai Mara.
Ik sta trouwens versteld van het organisatietalent van het safaribureautje, want die Australiers waren bv net naar Nakuru geweest en moesten nu dus weer met ons mee, en weer anderen deden 2 of 4 dagen Masai Mara… dus ze moesten elke dag kijken wie waarheen moest, en wie bij dat restaurantje opgepikt moest worden. En het ging nog allemaal goed ook.

Ergens rond vieren kwamen we aan, en werden we eerst nog niet geheel vrijwillig gedropt bij een Maasai dorp, waar e dan moest betalen om foto's te mogen maken en in het dorp te mogen kijken. De chief werd aan ons voorgesteld, een jochie van hooguit 20… beetje vreemd, we denken dat hij die promotie vooral te danken had aan het feit dat hij Engels sprak. Maar eigenlijk wilde geen van ons dat dorp in, het was zo nep en ' gemaakt' …. En we wilden dieren zien, en er was nog maar een paar uur daglicht!

En zo lieten we die commerciele Maasai ietwat beledigd achter en gingen we echt de Masai Mara op, een groot beschermd natuurreservaat dat grenst aan de Serengeti (Tanzania). Meteen binnen een kwartier stuitten we op 3 luierende jonge leeuwen, we konden op een meter of 5 afstand komen. Echt geweldig!! Ik had nog nooit een wilde leeuw van zo dichtbij gezien (en gehoord). Verder zagen we die avond ook al veel andere dieren zoals zebra's, olifanten, giraffes, everzwijntjes, een cheetah (zo ongeveer mijn lievelingsdier naast de leeuw en olifant), en ook hele mooie dreigende luchten met daaronder zonovergoten gele graslandschappen, echt 'n prachtig kleurenspel. Dat beloofde wat voor de volgende dag, dan zouden we de hele dag gaan!

Het voelt als zo een privilege om hier te mogen zijn en al die mooie dingen te mogen zien en meemaken.

We reden door naar het tentenkamp waar we twee nachten doorbrachten, ik had heel luxe een eigen tent, zo een waarin je kan staan. Maar verder was het vrij primitief hoor, er waren WC's die niet goed doortrokken in gebouwtjes van hout en vuilniszakken; en er was een douche in een half open hokje. Dat is zo gaaf joh, douchen in de bush en dat je dan boven de deur uit zo de natuur in kijkt/ruikt/luistert, en af en toe een apenstaart van het dak ziet bungelen. 's Avonds was er een supermooie sterrenhemel met veel meer sterren dan je in NL kan zien, en een halfvolle maan.
's Nachts sliep ik niet zo goed want het campingbedje helde naar links, de volgende nacht heb ik het matrasje op de grond gelegd en sliep ik veel beter. Er waren behalve wat hyena-gelach niet echt veel heftige dierengeluiden. 's Ochtends wemelde het van de aapjes (velvet monkeys), die allerlei capriolen uithaalden en achter elkaar aan zaten.

Dinsdag dus een hele dag op safari geweest in de Masai Mara, van 8 tot 18.30u. Weer ontzettend veel mooie dieren gezien, nu ook gigantische kuddes wildebeast / gnoes, en dit schijnt nog maar een fractie te zijn want een groot deel is toch alweer terug naar de Serengeti. (Dat is dus niet wat Robert zei die mij de trip verkocht.…)

Ik zal jullie verder niet vervelen met een lijst van alle dieren enzo, maar twee dingen die gebeurden vond ik wel heel bijzonder, en het vertellen waard.

Eentje is dat we een mannetjes- en vrouwtjesleeuw zagen. Ze lagen wat te puffen in de schaduw. Opeens stond het vrouwtje op en liep binnen een meter van ons busje langs. Het mannetje ging er achteraan, ook vlak langs ons, en grommend. Wowww, wat een geluid zeg… dat gaat door merg en been. Ik had het nog nooit ' live' gehoord. En opeens, voor we het wisten, stonden ze midden op de onverharde weg te paren! Nou, ik had echt nooit gedacht dat een keer in het echt te zien.

En in een nog spannendere gebeurtenis speelde ook een leeuw de hoofdrol. Dit waren weer andere leeuwen op een ander moment. Twee jonge mannetjes lagen te puffen onder wat bosjes. Eentje werd geplaagd door vliegen op zijn gezicht, in zijn ogen en oren. Je zag duidelijk dat hij er chagrijnig van werd, hij veegde ze telkens weg met zijn voorpoot, en op een gegeven moment schudde hij zijn kop en gromde hij gefrustreerd. Al die tijd stonden wij op zo'n 5 meter afstand met ons busje met open dakje. Opeens stond hij op, de vliegen helemaal zat, en kwam hij recht op ons busje af. Poeh, ik heb toch maar even het raampje gauw dicht gedaan! Wat is zo'n beest groot! Hij liep om de achterkant van het busje heen en ging vervolgens tegen de zijkant aan liggen!! Nou, wij natuurlijk helemaal opgewonden en zenuwachtig!

De gids had het ook nog nooit meegemaakt en vond het duidelijk wel wat eng en maande ons tot stilte. De leeuw bleef gewoon liggen. Vele minuten en foto's later kwam er een ander busje aan, met natuurlijk ook breed grijnzende mensen. Die hadden het briljante idee om via wat manoeuvres met hun busje, foto's met onze fototoestellen te maken. Dus binnenkort krijgen jullie het bewijs toegemaild!

Die dag waren we trouwens ook weer met die leuke groep, maar er was ook een vervelende, egocentrische Duitser bij gekomen, en nog twee Indiase mensen die wel OK waren.
Dat was me het dagje wel. Tijdens de lunch, die we ook midden in de Masai Mara hielden, genoten we na van het leeuwen-incident. De hele middag was ook weer prachtig.
's Avonds heb ik het kaartspel Shithead geleerd aan Oded en aan het Australische meisje Ainsley. Ja ik ben nog steeds bezig met het verspreiden van het Shithead-evangelie. We hebben ontzettend gelachen. Oded verloor 3x en kon daar heel slecht tegen (maar overdreef ook expres een beetje).

Oh jee het wordt al een erg lang verhaal en ik moet ook opletten dat ik voor het donker terug ben in het hotel.
Woensdag een ochtendrit gedaan door de Masai Mara, helaas niet veel dieren gezien, wel erg mooie kleuren door het vroege licht. Die middag werd de groep gedropt bij het restaurantje in the middle of nowhere en waaiden we in alle richtingen uiteen. Ik was even bang dat ik verder zou gaan met die nare Duitser, maar gelukkig niet! Ik bleek opeens alleen over te blijven, met weer een nieuwe gids. Dat vond ik eigenlijk wel prima. Jammer om weer afscheid te nemen van die leuke mensen, maar het was ook wel weer mooi zo, en we hebben e-mail adressen uitgewisseld.

En ik heb het na zulk intensief sociaal contact (ook al is het nog zo gezellig) wel nodig om even alleen te zijn en bij te tanken.
Nou en bijtanken dat lukte wel, want ik bleek in een superdeluxe (voor mijn doen) hotel te overnachten! Met satijnen kussenslopen en warme prive douche. Ik heb als een baby'tje geslapen, na eerst mijn dagboek te hebben bijgewerkt.

Vandaag dus Lake Nakuru met Edward als privé gids helemaal voor mij alleen. Wat bijzonder is aan Lake Nakuru National Park is dat het meer wemelt, maar dan letterlijk WEMELT van de flamingo's…. ik zou niet verbaasd zijn als het er meer dan een miljoen waren!! Echt, niet te bevatten. Dus ik heb erg veel roze foto's gemaakt waarvan er hopelijk eentje het inlijsten waard is. Vooral vanaf een hoger viewpoint was het natuurlijk prahtig. Maar ook van dichtbij was het heel leuk, want dan hoor je het geluid dat al die beesten samen maken… beetje net als heel veel mensen die roezemoezen, wat samen EEN geluid wordt. Er waren ook veel pelikanen en storks (weet het NL woord niet…. Vleesetende vogels in ieder geval, die de dode flamingo's opeten). Het stonk wel aardig naar vis en rottende dode vogels en naar vogelpoep.

Verder is bijzonder aan dat park dat je er vrij makkelijk neushoorns kunt spotten, en inderdaad. Wel indrukwekkende beesten hoor! Ik heb een stuk of 5 witte neushoorns (ze zijn grijs) gezien. En verder veel apen (baboons, velvet monkeys) en zebra's enzo.

En nu ben ik, dodelijk vermoeid door al die indrukken en door de dolle rit terug daarnet (2,5 uur) weer terug in het Greton Hotel in Nairobi. Daar ga ik zo eten, dan vroeg naar bed, want morgen neem ik om 8 uur de shuttle bus naar Arusha. Daar wil ik kijken of ik alvast een toer kan boeken naar de eeuwenoude rotstekeningen bij Kondoa, met die toer ga je dan ook jagen met bushmen, en dorpjes bezoeken waar nog niet zoveel toeristen zijn geweest, spannend! Als ik die toer voor over een dag of 5 zou kunnen boeken, zou dat ideaal zijn. In de tussentijd wil ik dan wat relaxen, misschien een zwembad opzoeken om nog een beetje in conditie te blijven (al is het vastklampen en meedeinen in een safaribusje ook topsport!), en hopelijk ook een paar dagen wandelen in bergachtig gebied, liefst met uitzicht op de Kilimanjaro. De Usambara Mountains schijnen mooi te zijn. Dus wie weet.

Iedereen vraagt of ik ook de ' Kili' ga beklimmen: NEE dus. Die is meer dan 5000 m boven de zeespiegel, dus dat vergt wel wat aanpassingstijd, en bovendien is het koud (GETVER, daarvoor kom ik niet naar Afrika… en dan moet je weer zoveel andere kleding bij je hebben), stijl, zwaar, en heel erg duur (verplicht een gids te huren). Dus nee. Niks voor mij.

Voor daarna weet ik het nog niet precies, misschien Seregeti + Ngorogoro, of misschien juist een park in het zuiden, Ruaha of Selous. In ieder geval wil ik proberen een treinrit te maken, dat lijkt me heel bijzonder. En ik wil ook 5 dagen ofzo naar Zanzibar, of misschien wordt het wel Mafia Island… die naam alleen al, haha. Je kan daar goed snorkelen.

Oh ja, tot slot nog een raadseltje voor jullie. Is een zebra wit met zwarte strepen, of zwart met witte strepen? Oplossing onderaan!

Hee, heel veel liefs uit Nairobi, ik ga er gauw een eind aan breien. Ik weet nog niet wanneer ik weer ga mailen, maar ik verwacht dat het geen weken gaat duren want in het noorden van Tanzania zijn ook wel veel internetplekken.

Doeiii!!
Cecile

Oplossing van het raadsel: (aldus de gids David die ik dinsdag had)
Ligt eraan waar je bent! In Afrika is hij zwart met witte strepen. Maar als je in Europa bent, zeg je: wit met zwarte strepen. Tja, het is allemaal maar net vanuit welk perspectief je tegen de wereld aankijkt. (Zeg eens eerlijk, wat was jullie antwoord?)

-----------------------

Wednesday, September 29, 2004 3:55 PM

Hoi allemaal!

Bedankt voor de mailtjes! Anouk, gefeliciteerd met je nichtje. Brigitte, balen van die auto! Ilonka, nee, nog geen sprinkhanen gegeten, wel bananenwijn gedronken! Nasha, wat lief dat je NL20's voor me spaart. Monique, bedankt voor de update over Azrael, ik hoop dat het nog steeds goed gaat!

Ik geloof dat ik met mijn verhalen gebleven was bij donderdag de 23e, Lake Nakuru met die miljoenen flamingo's.

Wat ik toen nog was vergeten te mailen is dat ik op die tour ook nog onwijs leuke gesprekken heb gehad met de gids David, een paar uur zat ik voorin het busje naast hem. Hij is half Maasai en half Kikuyu, en is als Maasai opgegroeid in zo'n dorpje, was ook naast schooltijd herder. Hij kon echt interessante dingen vertellen, die soms wel even slikken zijn om te horen voor een westerse vrouw. Een Maasai vrouw is niks waard, en doet al het werk. Een man mag meerdere vrouwen trouwen. Hij mag zijn vrouwen ook ' uitlenen' aan zijn age mates (die tegelijk met hem besneden zijn), of andere vrienden. Maar tegenwoordig mag een vrouw ook weigeren (maar dat is dus pas recent).
Hij heeft ook allemaal stoere verhalen verteld hoe hij een leeuw heeft gedood en de manen op zijn hoofd mocht dragen en zo de held van het dorp was. De staart heeft hij ook nog steeds en gebruikt hij als vliegenmepper.
Wat ik ook wel apart vond, is dat de Maasai hun doden niet begraven, maar in het veld leggen voor de hyena's. Op die manier leeft de geest nog voort in de hyena. Dus hij vond het wel moeilijk om te zien toen we een dode hyena tegenkwamen die door gieren werd opgevreten (stinken joh!!). Hij zei: nu vliegen er wat Maasai geesten in de lucht.

In Nakuru heb ik ook een broek laten repareren door zo'n mannetje dat dan met zijn naaimachine op de stoep voor zijn winkeltje zit. Echt een super aardig mannetje. Ik mocht een foto maken en die wil hij heel graag hebben, dus die stuur ik later wel op.
Er vielen wat gaten in mijn broek, bij de zijvakken, dus ik heb het maar even laten fixen voordat ik echt in mijn blote kont loop. Het was wel een rib uit mijn lijf, wel 50 eurocent!! :-) Omdat het zo'n lief mannetje was en hij me meteen tussen het andere werk door had geholpen, heb ik hem het dubbele gegeven. Nog steeds peanuts natuurlijk.

Ik heb daar in Nakuru ook erg moeten lachen om het nieuws op TV. Twee dagen achter elkaar was het in het nieuws, en het stond ook in de krant, die ik natuurlijk meteen gekocht heb. Een Maasai vrouw zou haar man gebeten hebben in zijn geslachtsdeel omdat hij vreemdging met een buurmeisje. Ze zou ook een tand uit zijn mond hebben geslagen. Een man mag dan wel meerdere vrouwen trouwen, maar niet zomaar vreemdgaan met Jan en Allevrouw! De eerste vrouw moet altijd goedkeuring geven, ook voor wie hij nog meer trouwt.

Op TV lieten ze die man zien, echt zo lachen. Helemaal mank lopen en zielig zijn verhaal vertellen. Maar zijn vrouw had een heel ander verhaal: hij zou al jaren van haar af willen, en inderdaad vreemdgaan, maar hij zou zelf die wonden hebben aangebracht om haar in een kwaad daglicht te stellen. Geweldig hoe breed dat uitgemeten wordt.

Later sprak ik weer een andere Maasai man in Nairobi; hij kende die mensen wel, en zou zitting gaan nemen in de raad van de stam, die zou gaan beslissen wat er moest gebeuren, want dit was nog nooit voorgekomen. Hij vond wel dat die man zich misdragen had, want je moet altijd goedkeuring aan je eerste vrouw vragen als je met een andere vrouw wilt gaan. :-)

Vrijdag 24 sept. nam ik de shuttle bus van Nairobi (Kenia) naar Arusha (Tanzania). Het verkrijgen van een visum aan de grens ging hartstikke snel en makkelijk, dus ik ben blij dat ik daar geen extra kosten voor heb gemaakt van tevoren in Nederland.
Meteen daarna nam ik een public bus van Arusha naar Moshi, want Moshi is een veel kleiner en rustiger stadje. Het ligt op zo'n 800 meter en direct aan de voet van de Mount Kilimanjaro, waar ik dus uitzicht op had vanuit mijn hotelkamertje. Mooi hoor! Ook een ochtend speciaal vroeg op gestaan om de zon te zien opkomen. Dan werd die sneeuw eerst oranje en roze en dan wit. Er waren ook dagen dat ' ie helemaal niet zichtbaar was, maar in de wolken lag.

In Moshi ben ik wel aardig wat lastig gevallen door een jongen tegen wie ik per ongeluk aardig was geweest. Dat was weer een wijze les. Maar die jongen spoorde volgens mij ook niet helemaal. In ieder geval zorgde ik wel altijd dat er mensen in de buurt waren, hoor!

Zaterdag ben ik een dagje op en neer naar de grote stinkstad Arusha gegaan (waar ik nu dus wel verblijf), om wat tours te boeken, geld te pinnen en meer van dat soort dingen. Ik vind van die ritjes met de bus altijd erg leuk, dat is voor mij ook een ' attractie' tijdens het reizen! Zien wat er allemaal aan boord komt (tot nu toe pas 1 levende kip aan boord van een bus gezien, verder wel errug veel marktkoopwaar en mensen), hoe het eraan toe gaat met het betalen, enz.

Tijdens een rit ontstond er ook een ruzie in de bus! Een hoop geschreeuw in het Swahili heen en weer voor een half uur, de chauffeur reed wel gewoon door. Omdat het best emotioneel werd (een vrouw ging zelfs huilen), durfde ik niet meer te vragen waar het over ging. Maar ik vermoed dat het begon door een rijke vrouw met veel sieraden die geen zitplek had, en die vond dat iemand anders voor haar moest opstaan.

Ik probeer ook wat Swahili te leren, maar dat is best moeilijk hoor. Een beetje de basis begroetingen kan ik nu wel, en vragen hoeveel iets kost, maar het verstaan van het antwoord is dan weer een tweede, hahaha. De telwoorden staan nu op mijn zelfstudie-programma. Moja, mbili, tatu, nne (ja echt!), tano, enz.

In Kenia spraken wel meer mensen Engels; hier eigenlijk alleen degenen die veel met toeristen te maken hebben, maar dan weer niet de schoonmaaksters in het hotel. Dus vandaag veel handen- en voetenwerk toen ik wilde vragen of ik de wasbak buiten mocht gebruiken om wat kleren te wassen. Volgens mij vonden ze het maar raar dat ik dat zelf wilde doen, en niet liet doen. Soms wel frustrerend hoor, dan hoor je wel dat ze het over je hebben (muzungu = buitenlander / blanke), maar je weet niet wat precies.
Ik kwam een Nederlandse jongen tegen die hier 3 maanden in een ziekenhuis heeft gewerkt en vrij vloeiend Swahili spreekt, was ik wel een beetje jaloers op...

Zaterdagmiddag ging ik weer terug naar het rustigere Moshi. Ik hoorde muziek van blaasinstrumenten en drum, keek uit het raam; er stond een bruidspaartje op het grasveldje midden op de rotonde. Wel leuk.

Zondag 26 sept. heb ik lekker geluierd. Uitgeslapen, gezwommen in het zwembad van een ander hotel, waar twee kleine Afrikaanse jongetjes nog mijn zwembril hebben geleend, schattig!

Maandag ben ik 'verhuisd' naar Arusha omdat dat toch wel een handigere basis was voor wat tours die ik dinsdag en donderdag zou gaan doen. Die dag ben ik ook met een jongen van mijn guesthouse de hort op geweest naar de gewone markt in de stad (mooi! al het fruit stapelen ze heel mooi symetrisch), en nog een Maasai markt buiten de stad. Daar heb ik van die sandalen gekocht die van autobanden zijn gemaakt! Eindelijk. Ik zocht ze jaren geleden al in Bolivia en Peru, maar telkens hadden ze ze net niet op de markten waar we zochten. En ze zitten nog lekker ook. Die man heeft ze speciaal op maat bijgesteld en weer vast gespijkerd voor me. :-) Ze kostten 3 euro.

En gisteren was echt ZO'N gaaf dagje!
Je hebt hier sinds ongeveer 1997 het fenomeen ' Cultural Tourism Programme', dat is in samenwerking met de Nederlandse organisatie SNV opgezet. Het houdt in dat je een tripje boekt naar ambachtslieden in dorpjes in de omgeving, meestal ook met wandelingen erbij, en dat een deel van het geld ten goede komt van die mensen zelf.
Zo had ik dus een tripje geboekt naar Mulala, ergens op de Mount Meru bij Arusha. Daar gingen we het Agape Women's Project bekijken, en wat wandelingen doen. Het is een dorpje aan het eind van een enorm slechte zandweg, waar je dan zo'n 20-30 minuten overheen stuitert en slipt. Er is geen elektriciteit.

Het bleek een onwijs mooie groene omgeving te zijn met heel veel bananenbomen en koffieplanten, en mooie heuvels en rotsen. De mensen die ons ontvingen, waren ZO hartelijk en warm, dat was echt geweldig. Ik was samen met twee hele aardige Zweden (een broer en zus) op die tour, we hebben de hele dag met een big smile op ons gezicht rondgelopen.

We werden ontvangen met zelfgemaakte thee en koffie en muffins en zoete minibanaantjes. En met knuffels en kussen door de vrouwen! :-) Daarna gingen we met twee mannen wandelen. Echt heel pittige wandelingen, met klimpartijen over manhoge rotsen met mos, en superstijle bergen op en af (half glijdend en vastklampend aan graspollen). Maar het was heel erg mooi. We hebben allerlei planten en bomen gezien: eucalyptus, perzik, aardbeien, frambozen, citroen, koffie, bananen... en ook veel mooie vogels (sommige papegaai-achtige), enorm grote vlinders, en apen. Het eerste half uur van de wandeling werden we ook nog achtervolgd door een nieuwsgierig giechelende, maar toch verlegen familie (vrouwen + kids). En dat terwijl hier toch al sinds 1997 bezoekers komen.

Na de wandelingen stond de warme lunch al klaar, met o.a. ugali (wat in Malawi ' nsima' heet, en in Zuid-Afrika ' mielie-pap' , dat witte meel-achtige spul waar je balletjes van kan draaien), en kregen we uitleg over het vrouwenproject. Oh ja, en vers citroensap en bananenwijn was er ook. Die wijn smaakte een beetje als Bacardi Breezer, haha.
Een groepje vrouwen heeft opleidingen gevolgd in het maken van kaas (ook Gouda!), kleding, brood en nog zo wat van die dingen. Ze brengen die kennis ook weer over op andere vrouwen. Het geld dat ze verdienen gaat voor een groot deel naar de renovatie van een schoolgebouw, en de bouw van een ziekenhuisje in het dorp.

Na het tekenen van het gastenboek en een warm afscheid met weer veel knuffels en kussen, gingen we met big smiles terug naar Arusha, waar net de zon prachtig oranje aan de paarse hemel stond. Ik heb nog samen gegeten met die twee Zweden, erg leuke mensen waren dat. Heel rustig en bescheiden. We hebben het gehad over reizen, religie, politiek, films...

Nu moet ik even kijken hoe ik het verder ga indelen. Of ik nou zoals gepland, naar de rotstekeningen ga, of toch eerst een safari naar Serengeti en Ngorongoro er tussendoor boek. Dat merken jullie wel in een volgend mailtje!

Mijn tijd zit er bijna op op deze computer (lekker goedkoop telkens, een euro per uur maar). Ik hoop dat alles in Nederland goed gaat met iedereen.

Heel veel liefs uit een snikheet Arusha!
xCecile

---------------

Sunday, October 10, 2004 9:35 PM

Hoi allemaal!

Het zal wel weer een lange mail worden, maar jullie hoeven 'm natuurlijk niet te lezen als je geen zin hebt. In ieder geval gaat het nu weer erg goed met me, gisteravond en vanochtend had ik flink de balen in Dar Es Salaam, maar nu zit ik in het superleuke Stone Town op het eiland Zanzibar. Straks meer daarover, ik zal beginnen bij waar ik gebleven was!

En dat is donderdag 30 september. Toen begon mijn 4-daagse safari naar Lake Manyara, de Serengeti en de Ngorongoro-krater. Heel cliché en veelbezocht, maar met reden. Want het was weer prachtig. Elk park is weer anders dan het andere, en ook anders dan de Masai Mara was. Qua landschap en dieren en klimaat.
Ik was die 4 dagen met een gids, een kok en 3 andere toeristen: een Amerikaans stel dat op zich wel aardig en humoristisch was, maar ook irritante trekjes had, en een HEEL stille Japanner.

Bijzonderheden tijdens deze safari: 2 gnoes (wildebeast) gezien die 20 minuten lang aan het vechten waren, met daar omheen een groepje soortgenoten, net als kinderen op een schoolplein. Ook stoeiende/bijtende zebra's gezien. Over het algemeen heel veel van die beide soorten gezien; zebra's zien goed en gnoes ruiken goed, dus ze hangen graag bij elkaar uit om elkaar te kunnen helpen.

Een groep leeuwinnen zien sluipen (o.a. 1 meter van onze auto vandaan) richting een kudde zebra's, maar uiteindelijk toch maar geen actie.
Een cheetah van heel dichtbij, wat een mooi beest is dat toch...
Een hele troep leeuwen met veel welpjes, die een nijlpaard probeerden te doden dat half in het water lag. Maar de bovenkant is te taai, dus ze moesten wachten tot ' ie het water uit zou komen. Arm beest... af en toe stond er weer zo'n leeuwin bovenop hem, aan hem te krabben of bijten... met spelende welpjes er omheen... Maar wel fascinerend om te zien.
Verder gewoon (nou ja, gewoon) heel veel mooie natuur en apen en leeuwen en giraffes en andere dieren.

Daar op de kampeerplaats op de rand van de Ngorongoro kwam ik ook nog twee Nederlanders tegen. Het meisje bleek 4 straten bij mij vandaan te wonen in de Staatsliedenbuurt! Dus die zal ik nog wel eens tegenkomen in de supermarkt. Waren leuke lui ook trouwens.

Al met al weer ERG veel foto's gemaakt. Wat ben ik blij met mijn digitale!
Wat daar trouwens ook erg leuk aan is, is dat als je foto's van kinderen (of volwassenen) maakt, je ze meteen kunt laten zien. Meestal komen ze dan wel kijken, zonder te weten wat je bedoelt. En dan opeens zien ze die 't.v.' zoals sommige kids het noemen, en is er altijd dat moment van totale verrassing en vreugde. Ook bij volwassenen, dat is lachen joh! Allemaal dringen om dat kleine schermpje, en giechelen, en wijzen op elkaar. En de kinderen zeggen dan: nog een keer!! En de volwassenen zijn zo pienter om te zeggen: kan je 'm aan me opsturen?

Dus ik heb al een hele administratie aangelegd van welk adres bij welke foto hoort... maar ik laat ook niet meer zomaar elke foto aan iedereen zien, dat kost me kapitalen!! Haha.
Een keer ging een volwassen man staan wachten tot de foto ook nog eens uit mijn camera zou komen rollen als een Polaroid. Tja...

Nog zo iets grappigs: ik heb nu al 2x gehad dat kinderen mijn haar willen aanraken. Een keer was het een schoolmeisje van een jaar of 12, midden op straat! Sta je daar geaaid te worden.... :-D

Maandag na die safari nam ik een dagje rust in Arusha, nu ook in een beter hotel met warm water, en een spiegel op de kamer (dat is kennelijk niet zo vanzelfsprekend hier), en het was er ook een stuk schoner. Die hele berg stoffige kleren gewassen en lekker gerelaxed, en de laatste hand gelegd aan het boeken van mijn driedaagse culturele tour naar Kondoa en omstreken die dinsdag 5 oktober begon. Mijn gids was Moshi Changai (niet te verwarren met de stad Moshi), een jongen van 29 jaar die heel erg zijn best deed en ook veel ervaring heeft in het gidsen en koken. Zijn website: www.tanzaniaculturaltours.com.

Nou, dat was me een belevenis, 3 dagen lang!
Het begon al meteen goed, met een busrit van een uur of 7 lang, die begon om 6 uur 's ochtends. Dus ik stond al om 5.20u klaar op de stoep van 't hotel! ARGHH...
Omdat ik de enige was die die tour had geboekt en ik een bepaald budget had, moest het eerste deel met het openbaar vervoer. Vanuit de bus zag ik ook nog iemand lopen met een emmer op z'n hoofd met daarin een koeiekop... YUCK!!! Ik ben wel aardig wat gewend aan slagerijtjes enzo hier op straat, maar dit was toch nog eventjes schokkend.

De hele bus zat stampvol, het hele gangpad stond ook hutje-mutje, dus kregen Moshi en ik ieder een peutertje op schoot. 7 uur lang! Heerlijk hoor, zo'n warm wurmpje op schoot, dat met Zwitsal-kroeshaartjes onder je kin kriebelt. En zo braaf! Pas na 6,5 uur begon het jongetje echt om zijn moeder te huilen, die inmiddels een stoel had, dus ging hij daarheen. Het meisje was nog wat dapperder en bleef bij ons.
De weg was de eerste 3 uur ofzo verhard, maar daarna was het stuiteren en klapperen geblazen.

Na een plaspauze kwam ik terug en was mijn stoel bezet. Die bleek twee keer verkocht te zijn.... dus die jongen had ook een kaartje voor die stoel. Dat gebeurt heel vaak op die route. Een fout (expres?) van de maatschappij, maar de mensen onderling krijgen er altijd ruzie over. Zo ook nu dus. Wat een gedoe. Gelukkig kon Moshi alles voor me oplossen, en ook de moeder van de peuters hielp me. Maar die jongen baalde natuurlijk!

Meteen na aankomst in Kolo gingen we door naar de 4000 jaar oude rotsschilderingen. Eerst nog even geluncht op de berg. Toen een uur lopen tegen de berg op (aan sport geen gebrek hier).

We zagen ook allerlei sporen onderweg, van dik diks, hyena's en nog allerlei beesten.
Er was ook een heuse archeoloog mee. Interessant hoor, die rotstekeningen! We hebben 3 locaties bezocht, telkens onder een overhangend gewelf. Maar de tekeningen slijten toch langzaam door regen, zonlicht, zelfs door flitslicht van foto's.

Erg leuk om de verhalen erbij te horen. Bv. dat traditionele genezers nog steeds daarheen gaan met dansers en drummers, om in trance te raken en dan in een droom een antwoord te krijgen op een bepaalde vraag. En er waren ook spannende verhalen over dat het spookt in de heuvels in de buurt. Als je daar alleen loopt, kan het gebeuren dat je opeens iemand je naam hoort roepen, en zo van: kom hierheen! Maar als je die stem volgt, zul je voor altijd verdwijnen...... maar gelukkig is er ook een vrij simpel remedie. Je kan namelijk besluiten om de stem niet te volgen, en het af te weren door een takje achterover over je hoofd te gooien! Ja het leven is zo simpel soms.
Overigens denk ik eerder dat hyena's de boosdoeners zijn i.p.v. geesten, maar goed. (Die eten bot en al op.)

Die dinsdagavond gingen we eten bij Mr. Backer, de eigenaar van het hotel in Kondoa (de stad die als onze basis fungeerde): het Sun Set Beach Hotel. In de verste verte geen strand te bekennen, maar goed! :-)
Nou, dat was me vies eten!! En dat zeg ik niet zo gauw. Droge erwten die een beetje naar bonen smaakten; rijst (gelukkig, dat was wel lekker), taai geitenvlees dat echt niet weg te krijgen was en heel vies smaakte, en banaan. Wat het ook niet veel makkelijker maakte om alles naar binnen te krijgen, waren de luide smak- en boergeluiden van onze lieftallige gastheer.

En dan heb je net tegen heug en meug je bord netjes leeg gemaakt... krijg je te horen: "neem nog wat! je eet zo weinig!" :-S
oemppfh... hebben ze niet eens opgelet! Had ik van tevoren een foto van mijn volle bord moeten maken?
Ik moest ook tig keer op de foto met Mr. Backer en een baby van hem, maar dat vind ik altijd wel grappig, en dan bedenk ik ook maar dat de Afrikanen het andersom weer heel raar vinden dat ik foto's van ze wil maken. Ook moest ik de rapporten van zijn twee kids op de International School bewonderen. Die deden het inderdaad erg goed.

Woensdag alweer vroeg op voor het vervolg van het programma! Moshi maakte een heerlijk ontbijt voor me met ei en toast en honing en fruit enzo. Met de auto gingen we naar het dorpje Kelema en vervolgens door naar het gat in the middle of nowhere Sori, waar Moshi is opgegroeid. Hele drommen stoffige kindertjes in gescheurde kleren kwamen een beetje apathisch naar me staan gapen. Maar ze wilden wel graag op de foto. En nog een keer! En nog een keer!

We deden daar een soort ' spice tour' door de landerijen en akkers van Moshi's familie. Van alles gezien: mangobomen, banenenbomen, 3 soorten tomaten, paprika, aardappelen, enz enz. In deze maand aan het einde van het droge seizoen, moeten ze het water van ver halen, maar de rest van het jaar valt dat mee. Maar in het regenseizoen is de rivier die dan ontstaat, juist weer een probleem, want die stroomt zo sterk dat de kinderen maandenlang niet naar school kunnen (die achter de rivier ligt, en er is geen brug).
Ook kreeg ik een vogelval te zien; ze vangen die vogeltjes vooral omdat die met 400.000 ofzo tegelijk komen en binnen no time de oogst kunnen verpesten. Maar ze denken: hm, nu we ze toch gevangen hebben.... lekker hapje! 't Schijnt een beetje als vis te smaken.

Daarna stonden de fietsen al klaar, want ik had gekozen voor zelf fietsen in plaats van op een ezelkar, of nog erger: op een ezel! Het was flink wennen aan het fietsen in het zand, maar op een gegeven moment had ik 'm door. Ik had een fijne stevige herenfiets. Onderweg natuurlijk erg veel lachende, roepende, groetende mensen! Mzungu!! Mzungu! Na een minuut of 20 waren we in Kelema, waar Moshi naar school is gegaan (een andere school die juist geen rivier ertussen heeft).

Nou, ik had nog niet geparkeerd of we werden bestormd door hordes hysterische kinderen!! HA HA HA! Ik voelde me net Madonna! (onee Esther)
Mzungu! Mzungu!

De hoofdmeester maande ze tot kalmte, en ging mij eerst vertellen over de vele problemen van de school: te weinig leraren, bureaus, klaslokalen, geen water,.... eigenlijk was er van niks genoeg. Dus ik voelde me wel enigszins verplicht een kleine donatie te doen. Daarna moest ik de popelende (honderden) kinderen toespreken! En natuurlijk weer vele foto's, samen met de kids, samen met de leraren (die net zo primair en giechelig reageerden op mijn beeldschermpje als kinderen).

Daarna bezochten we een klein hospitaaltje, wat met 8 ontvangst- en behandelkamertjes een half miljoen (!) mensen in de omgeving moet bedienen. En zelfs dat bestond alleen maar vanwege een gift van een Belgische organisatie.

We fietsten terug naar Sori, wat nu wel een beetje enger was, omdat het al begon te schemeren en er geregeld leeuwen, luipaarden en hyena's actief zijn in die omgeving! Maar jullie zien het: ik leef nog.

In Sori bezochten we een vrouwtje dat traditioneel genezer was, ze had allemaal spannende bosjes takjes enzo. Maar vooral had ze heel veel vragen aan mij: was ik al getrouwd? (Ja, zeg ik dan altijd, en laat mijn nep-trouwring zien.) Oh, waar is mijn man dan? (Die komt me misschien later opzoeken op Zanzibar... hij heeft minder vakantiedagen dan ik... ) En heb je al kinderen? (Nee, misschien over een jaar of 2.) Ohhh, waarom nog niet? Je moet maar snel beginnen! En hoe zorg je dan trouwens dat je niet zwanger raakt?
Moshi werd telkens zenuwachtiger van het vertalen van al die vragen, hahaha. Gelukkig kan ik tegenwoordig zeggen dat mijn zusje wel al een baby heeft, dat maakt het toch weer een beetje goed.
Meteen daarna gingen we door voor een traditionele maaltijd van een vrouw van de Iringa-stam (die familie van Moshi dus). Op een kleedje op de grond in zo'n lemen huisje, met 1 kaarsje en verder pikdonker (buiten was de Afrikaanse gitzwarte nacht begonnen). Dat was allemaal best lekker eten! Rijst en ugali (van die meel-pap waarvan je balletjes moet draaien), kip, spinazie en kool, en baobab-sap als toetje! Dat was lekker joh, dat sap. Smaakte ongeveer als dikke, verse appelsap.

Maar later die avond ben ik eventjes flink beroerd geweest en heb ik een paar keer naar het toilet moeten haasten. Maar dat kan van zoveel dingen geweest zijn... overdag al veel rare vruchten geproefd... 2x ingesmeerd met dat venijnige spul DEET... veel zon gehad... een gekookt ei met blote vingers gegeten... of misschien toch het eten van die Iringa-vrouw. Gelukkig was het de volgende ochtend wel over.

Na het eten moesten we meteen weer in actie komen, ze waren namelijk al bezig met traditioneel dansen! Nou moet je je daarbij geen spectaculaire Shaka Zulu-dingen voorstellen, maar gewoon wat getrommel op een jerrycan en geblaas op een scheidsrechtersfluitje (misschien willen zij wel invallen bij de volleybalwedstrijd op de 15e?), en geschuifel en gehups met de benen, en geschud met de armen en schouders.

En het kon natuurlijk niet uitblijven dat ik mee moest doen! Met traditioneel kleed om en al. Nou, ik ben door de ballotage hoor! "She knows how to dance"! En die mensen helemaal hyper, telkens ululeren enzo! Ik lekker meedoen (Ilonka: ZONDER rare blikken van collega's).
(Misschien was dat dansen ook wel de reden van de darmproblemen later.)

En het spannendste van die (nog steeds) woensdag moest nog komen. Het oogsten van honing, in het pikkedonker. Nou, echt een avontuur joh! Eerst met de auto van de weg af de bush in, waar dus allerlei roofdieren kunnen zitten. Toen nog een stuk lopen door het donker in die bush.

In een baobab hangt dan een door mensen gemaakt bijennest, een soort houten doos van halve boomstammen. Ze gaan expres 's nachts omdat de bijen dan slapen. Maar niet voor lang, zzzzzzzzz daar kwamen ze al boos aan!

Een jongen klom de boom in langs een touw, haalde het nest naar beneden (meteen al een paar steken te pakken), en klom weer naar beneden. En dan maken ze dus die doos open en houden ze gauw een fakkel bij de bijen om ze weg te jagen, maar ze gaan lang niet allemaal! Dus tijdens het verwijderen van al die honingraten, zijn die mannen wel flink gestoken. Maar ze zeggen hier dat dat goed is tegen ziektes! Ze vegen gewoon met hun handen de bijen van die plakken af. Echt stoere gasten!! Nou, ik ben blij dat ik niet gestoken ben. Moshi wel een keer.

De honing was superlekker!!

Om middernacht waren we pas terug het hotel, en viel ik (na het laatste toilet-spoedje) in een comateuze slaap.

Donderdag was een wat rustiger programma. Na het ontbijt bezochten we een ' natural spring' (natuurlijke waterbron) in Kondoa zelf. Nou, echt wonderlijk! Dat is gewoon een poel, waarin per uur 120 liter water omhoog komt borrelen! Ze gaan ervan uit dat het ondergronds in verbinding staat met het Victoria-meer, dat honderden kilometers verderop ligt.

Een deel van het water stroomt gewoon naar buiten en wordt door mensen in emmers en jerrycans opgehaald (was leuk voor foto's!). Daarom gooit die bewaker er ook wel zuiveringstabletten in. De rest van het water wordt gezuiverd in speciale fabriekjes en bedient dan heel Kondoa (voor zover ze een kraan hebben).
Er staan ook enorme krachten op die poel. Bijvoorbeeld in de jaren 70 hebben ze er het huidige gebouwtje omheen gebouwd, maar tot 2x toe vonden ze het dak 's ochtends naast het gebouw! Puur door de druk. Dus toen hebben ze het maar open gelaten, als een soort mini-stadion half overdekt.
Andersom denken ze dat als je in het midden van de poel zou gaan zwemmen, je weggezogen wordt en nooit meer te vinden bent. Is ook best een beetje eng om te zien, je zag echt zo'n gat van een meter of 3 doorsnede, waar de bodem in de diepte verdween.

Verder hebben we de markt bezocht en van veel mensen op straat foto's gemaakt, deels op mijn verzoek, maar ook deels op verzoek van volwassenen zelf.
Ook nog wat gekeken bij kledingstalletjes, je ziet hier soms mensen lopen met zulke coole tweedehands kleding! Maar niks leuks gevonden voor volleybal of anders. Ik zag ook een keer een jochie in een Ajax-shirt. Via Humanitas ofzo hier terecht gekomen.

We gingen ook nog even langs bij een nicht van Moshi. Daar zaten allemaal vrouwen ook te koken in de binnentuin (met vuurtjes) en gein te trappen. Erg mee gelachen. En die nicht had ook weer allerlei vragen over mijn man, waarom ik geen kinderen had, en of vrouwen in Nederland ook borstvoeding geven, en degenen die het niet doen: waarom niet?
Kolven doen ze hier ook, gewoon zelf knijpen. Maar dan snapte ze weer niet hoe wij het dan langer dan een uur goed houden? Dus weer verteld over koelkasten en magnetrons. Ze zal wel denken: wat een gedoe, hang gewoon dat kind aan je borst!

Donderdagavond gingen we weer bij Mr. Backer eten. Optimistisch dacht ik nog: nou, veel erger dan dinsdag kan het toch niet zijn? Nee. Veel erger niet.
Maar wel... gewoon precies hetzelfde. :-S
En toch weer teveel van die stomme erwten opgeschept! En ook weer te horen gekregen: neem nog wat!! Maar daar kon ik gelukkig onderuit komen. En op de vieze geluiden had ik nu gerekend, dus daar kon ik iets beter tegen. Ach, het was lief bedoeld, en zeer zeker paste het ook binnen het concept ' culturele tour'.

Vrijdagochtend 8 okt. namen Moshi en ik afscheid. Hij was wel verdrietig, zoals altijd na een tour of een safari. Ik vond het ook wel even jammer, maar was eigenlijk ook zo weer gewend aan het alleen zijn.

Ik nam de bus van Kondoa naar Dodoma, weer 5 uur in een stampvolle bus over onverharde weg, maar ik had een stoel en ben ook niet gaan plassen! In Dodoma ben ik 1 nachtje in een fijn maar simpel hotelletje gebleven, en heb ik gezwommen in het zwembad van een ander, duur hotel. De mensen in Dodoma waren opvallend relaxed en vriendelijk! Veel leuke praatjes gemaakt. En de blanken DIE ik er zag, leken er allemaal te werken, spraken Swahili enzo.

Weer de dag daarop nam ik de bus naar Dar Es Salaam want ik dacht dat ik het wel leuk zou vinden om daar een dag of twee rond te hangen, musea te bezoeken en architectuur te bekijken, voor ik door zou gaan naar Zanzibar. De busrit was gelukkig HEEL fijn (al vind ik die stampvolle Africa experience ook wel wat hebben hoor), 6 uur lang in een superluxe bus met verstelbare stoelen, gratis frisdrankje, niet meer mensen dan stoelen... en de weg was ook verhard, dat scheelt natuurlijk ook.

Maar Dar bleek echt een rotstad te zijn! Tenminste, de indrukken die ik ervan heb gekregen.
Net op het einde van de dag, in het laatste daglicht, ging ik even eten halen. Vrijwel meteen werd er een poging ondernomen om mij van mijn tas te ontdoen. 1 jongen had ik er al op zien loeren, en een ander leidde mij van achteren af door mijn arm vast te pakken en op de achterkant van mijn broek te wijzen. Maar mijn tas hangt altijd diagonaal over mijn lijf en ik houd altijd automatisch mijn arm eroverheen, dus ik zag ze al kijken zo van: shit het lukt niet. Maar toch vond ik het een nare ervaring en voelde ik me erg onveilig.

De hele weg (10 minuutjes lopen) naar het eettentje werd ik belaagd door mannetjes die van alles van me wilden. Spullen verkopen, tours verkopen, me meenemen naar feestjes. En ze gingen ook niet weg! Op het laatst kon ik met mijn afhaalmaaltijd mijn hotel in vluchten, waar gelukkig bewakers met mitrailleurs (!) zaten. En op straat zorgde ik ook wel telkens dat ik in de buurt van andere mensen bleef hoor, en niet de ' shortcut' nam die een van die mannetjes wel even wist.

Het hotel zelf was ook 3x niks en nog wel het duurste tot nu toe. Er was geen water (en dat na 6 uur in een bus van 35 graden, aldus het display), mijn lamp knipperde, er was geen spiegel, en het was enorm lawaaierig van de straat (met als klap op de vuurpijl luide Karaoke, heel erg vals). Hoera voor de oordoppen!

Ik heb 5 uurtjes heel onrustig geslapen en toen besloten om meteen om 7.30u een boot naar Zanzibar te nemen. Dan maar geen musea in Dar!

En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb! De boottocht was duur maar verliep prima. En ik heb een heel grappig, kitscherig hotelletje gevonden, het is net uit de sprookjes van 1001 nacht, met twee openslaande lage deurtjes, laag plafond, kitscherige spiegels en posters, geweldig. Wel heel compleet verder, en hoera: warm water! Na dagen koud water en zelfs een dag GEEN water, is dat heerlijk.

En Stone Town is ook superleuk! Echt helemaal zoals ik gehoopt had na de verhalen uit de gids en van andere reizigers. Allemaal kleine kronkelstraatjes, mooie gebouwen met Arabische, Aziatische en Portugese invloeden, veel lekker eten, veel te zien, leuke sfeer. Ook hier zijn wel veel van die jongens die je aanspreken, maar ze laten je wel weer met rust als je dat aangeeft.

Vandaag heb ik lekker rondgedoold, je komt vanzelf telkens weer uit op een bekende plek. En ik heb de oude slavenmarkt bezocht, waar een kerk op is gebouwd door de man die heeft geholpen het ook hier af te schaffen (als laatste ter wereld waren ze hier nog met slavenhandel bezig, tot 1873 geloof ik... zo kort geleden nog!). De markt zelf is er dus niet meer, maar wel nog twee ondergrondse wachtruimtes/cellen waar ze twee dagen moesten wachten voor ze de markt op gingen.

Poeh, daar kreeg ik het wel even te kwaad hoor. Ik heb sowieso al iets met het fenomeen slavernij en slavenhandel. Elke keer als ik er wat over lees of zie, doet het me weer veel. Zo ook hier weer, opnieuw lezen dat families gewoon uit elkaar getrokken werden en apart verkocht.

En die cellen... echt onmenselijk. Met z'n 50-en hutje-mutje in een ruimte waar je net kan zitten, maar eigenlijk misschien met maximaal 20 man. Dus wie er stierf door verstikking of uitdroging, werd de zee in gegooid.
Terwijl ik daar zat met een brok in mijn keel, begon dat pikkie van een gidsje over wat voor werk ik deed, en of ik getrouwd was. Tssss.... Dus ik heb maar aangegeven dat ik even niet over andere dingen wilde praten.

In de kerk stond een cirkel op de grond op de plek waar de Whipping Tree ooit heeft gestaan. De boom waaraan elke slaaf werd vastgebonden en zweepslagen kreeg. Hoe meer hij/zij kon verdragen voordat hij begon te schreeuwen, hoe meer geld hij/zij opleverde. Dat was dan een taaie. Beestachtig he.

Verder heb ik vandaag wat back-ups van foto's op CD gebrand, en lekker gegeten bij een Indiaas vegetarisch restaurant. Als het goed is, spreek ik morgen weer af met die twee leuke Zweden (zus en broer), van die culturele tour naar Mulala! Zij zijn nu ook in Stone Town en hebben gemaild.

Zoooo, hebben jullie al pijn aan je ogen? Wees gerust, want dit was het voorlopig weer even. Ik denk dat ik tot dinsdag in Stone Town blijf en dan nog een dag of 3-4 naar het oosten van Zanzibar ga, Paje of Bwejuu. Ik wil ook wel graag snorkelen en dolfijnen zien. En eigenlijk hoort een 'spice tour' (kruidnagelen, vanille, kaneel) ook wel bij Zanzibar, maar ik weet nog niet of ik daar zin in heb.

En daarna dus door naar dat scholenproject in Kenia! Misschien kan die groep van Akke ook wel wat betekenen voor die armetierige school in Kelema, Tanzania.

Ik hoop dat alles in NL ook goed gaat. (Sonja, gefeliciteerd!) De herfst is volop toegeslagen, hoor ik al. Ik vind het leuk om jullie mailtjes te lezen hoor!

Nou, heel veel liefs weer uit Tanzania,
x Cecile

-------------

Sunday, October 24, 2004 2:03 PM

Hoi allemaal, jambo!

Zo, nog even het verhaal compleet maken. Ik zit nu in Nairobi, en vlieg vanavond naar huis. Maandagochtend kom ik aan, en dinsdag zit ik alweer op mijn werk! Maar daar zie ik niet tegenop hoor, het is wel goed om weer meteen onder de mensen te zijn en het is maar voor 3 daagjes en dan heb ik alweer weekend. De vorige keer dat ik terug kwam uit Afrika, had ik zo'n last van omgekeerde cultuurschok (waar maken al die mensen in NL zich druk om?), en heb ik een heel weekend depri thuis gezeten!

Ik weet even niet meer precies waar ik gebleven was. Volgens mij had ik wel al verteld over Stone Town op Zanzibar, en hoe leuk dat is met al die kronkelstraatjes, het lekkere eten, het mooie uitzicht, de dhows (Arabische zeilboten), de Arabische en Aziatische (en Portugese) invloeden...

Daarna heb ik 4 dagen aan de oostkust van het eiland aan een Bounty-achtig strand gezeten, in Bwejuu. Helemaal zoals op de plaatjes: wit strand, turquoise zee, kokospalmen, leuke hutjes direct op het strand... maar na 4 dagen heb ik het daar dan wel weer gezien hoor, wordt snel saai.

De leuke Zweden waren daar ook, dus ik heb nog lekker veel met ze gekletst, gegeten, Bao (bordspel met pitten) gespeeld enzo.

Ik heb ook gesnorkeld, dat was samen met een Nederlandse jongen uit Amsterdam, zijn vriendin durfde niet (ik mocht haar masker lenen), want zij heeft angst voor diep water. Dat heb ik zelf ook hoor, als ik de bodem niet meer zie, kan ik wel in paniek raken. Ik denk dat het gevoel te vergelijken is met hoogtevrees. Maar ik wilde het er toch op wagen en dan gewoon boven de zichtbare stukken blijven, en dat bleek hier ook makkelijk te kunnen.

Wat wel een beetje minder was, was dat het keihard waaide, waardoor er veel golven waren die dan elke keer lekker zo'n kledder zout water je snorkelbuis in gooien (SPUTTER!), dus je moet telkens hard uitblazen, of ik verslikte me weer eens. Ook was het zicht maar zo'n 2 meter door al het opwarrelende zand.
Maar wel mooie visjes gezien en een grote rode zeester. Sommige visjes gingen zich heel schattig verstoppen in het koraal maar dan wel nog naar buiten gluren. Per hokje een glurend visje, heel grappig.

Verder gewoon erg veel geluierd, gezwommen, gelezen. Daar aan de oostkust is bijna niks te koop, geen fruit, yoghurt, chips, sap, kaas, niks. Alleen droge koekjes en water. En de maaltijden van de hotels, die op een gegeven moment ook erg eentonig zijn na 4 weken chapati en ugali en rijst en kip en doorgekookte groente. Na die 4 daagjes kwam ik terug in Stone Town en heb ik me toch zitten genieten van een portie lasagne bij een Italiaan!! Heerlijk! Ik blijk toch wel meer kaas-gek te zijn dan ik van mezelf wist. (En yoghurt.)

Verder in Stone Town nog wat rondgesjouwd door die leuke kronkelstraatjes, en veel souvenirs gekocht. Mijn tas is denk ik wel 5 kilo zwaarder. Vooral met een supermooi groot Bao-bord (vind ik althans). Ik wilde al heel graag een nieuwe, sinds de mijne uit Malawi was gebroken. Dus ik ben er heel blij mee. Spelletjesavonden, kom maar op!
Inmiddels was er wel al veel regen, maar het was wel nog warm. Het korte regenseizoen is hier wel begonnen, vooral in Kenia.

De maandag (18e) ben ik ook nog naar een museum geweest, het oude paleis van een sultan. Mooi hoor. En ze hadden echt heel veel interessante dingen daar liggen uit die tijd van de sultans: kleding, kromzwaarden, servies, potten en ander kookgerei, enz. En ook veel foto's van ontdekkingsreizigers, missionarissen, ivoorhandelaren, slavenhandelaren, slaven. Echt heel boeiend vind ik dat.

Dan kijk je toch weer heel anders rond daarna op straat. Het paleis was ook een heel mooi gebouw met superhoge plafonds (iets van 6 meter ofzo). Die Arabieren weten wel wat ze met hun geld moeten doen. Zo ook die lui in Dubai nu toch, met hun eilanden in de vorm van palmbomen en de wereldkaart... Ongelooflijk, het lijkt wel uit een Kuifje-verhaal.

Maandagmiddag nam ik de boot terug naar Dar es Salaam, poeh, heftig ritje van anderhalf uur over onstuimig water. De golven spetterden telkens metershoog langs het raam en ik moest me erg concentreren om niet kotsmisselijk te worden. Af en toe voelde het net als in een achtbaan, zo groot waren de golven waar we dan af stortten. Net op tijd (voor mijn maag) stond ik weer aan land.

Ik had het hotel-advies van de Zweden gevolgd en kwam hen ook daar weer tegen, zo leuk! Dit was ook een veel vriendelijker wijkje dan waar ik eerst zat in D'Salaam, dus ik geef de stad toch een tweede kans.

Die middag liep ik nog even een halfuurtje naar het busstation van Scandinavian om mijn kaartje voor de volgende dag te kopen. Leuk om even rond te wandelen en wat meer van de stad te zien. Het is daar superschoon op straat, er staan zelfs prullebakken (de eerste die ik hier zag) en overal waren veegvrouwtjes aan het werk met hun bezems.

Dinsdagochtend nam ik de bus richting Mombasa in Kenia, om Akke op te gaan zoeken in Diani Beach net onder Mombasa! Akke is mijn vorige bazin van Westerpark, een hartstikke leuk mens dat naast haar werk ook allerlei vrijwilligerswerk doet, zo ook dit scholenproject in Kenia met de Soroptimists (een soort Rotary voor vrouwen).

De rit verliep prima, bij de grens is het natuurlijk altijd een hoop rompslomp met de paspoorten en dit keer ook een enquete van het Ministerie van Toerisme, waar ik maar gewoon eerlijk aan meegewerkt heb. Allemaal vragen over hoeveel geld ik van plan was te gaan uitgeven in Kenia. Mijn visum van Kenia was nog geldig van het begin, Tanzania en Kenia en Uganda hebben daar afspraken over, dus dat was fijn.

Gelukkig mocht ik er alvast uit bij Ukunda onder Mombasa, van daaraf was het nog maar 3 kilometer naar het strand van Diani Beach en alle resorts daar. Anders had ik vanuit Mombasa weer helemaal terug gemoeten.

En zo lag ik even later met Akke samen in het zwembad, in Kenia!!! Heel bizar hoor, maar toch ook weer heel gewoon. Het was natuurlijk geen verrassing omdat we het al (vrijblijvend) hadden afgesproken, maar dan is het toch wel even apart om na 4 weken ' alleen' reizen, opeens oog in oog te staan met mijn oude bazin in badpak! Echt superleuk, Akke was meteen heel hartelijk en ook alle andere dames namen me meteen op in de groep.

Eerst had ik nog een eigen goedkoop hotelletje genomen in de buurt, maar Akke vond dat ik niet zo gek moest doen en dat ik gewoon bij haar op de kamer mocht komen slapen, er stonden toch 2 bedden. En zo geschiedde! Het is niet helemaal de bedoeling natuurlijk, met haar single room, ik ben benieuwd of het hotel nog extra kosten in rekening brengt.

Het hotel waar zij zaten was best luxe, met allemaal westers eten als buffet uitgestald, en ik moet toegeven dat ik daar toch wel erg van genoot hoor! Ik was net een paar dagen daarvoor, voor het eerst Nederland een beetje gaan missen (en mijn kat heel erg!!). Dus dit was alvast een beetje als thuis.

Ook heb ik genoten van heerlijke, goedkope massages daar in het hotel. Maar dat gaat natuurlijk wel op zijn Afrikaans he.... de 2e keer dat ik daar kwam moesten eerst twee Moslim-meisjes wakker gemaakt worden en opschuiven, die lagen op de vloer te slapen omdat ze zo moe waren door de Ramadan.
Afijn, het Christelijke meisje begint mij te masseren, en even later moet ik me omdraaien om op mijn buik te gaan liggen, dus ik haal die doek weg om mijn gezicht in het gat in de massagetafel te leggen.... kijk ik recht in het smoeltje van een van die moslim-meisjes! Die lag dus al de hele tijd onder mij te slapen!! WHAHAHAHA! Dat kan ook echt alleen maar hier.

Ze bleef ook gewoon liggen, ik heb er een doek tussen gehangen in dat gat. Af en toe stootte ze nog mijn hand aan. Hahaha. Geweldig. Ik denk niet dat ik ooit nog een massage onderga zonder daaraan te moeten denken. En ik denk dat menig masseur zich ook bescheurt als ' ie het hoort.

De woensdag (20e) ben ik met een ander groepje mee gegaan, want Akke en de dames waren daar de dag ervoor al geweest en gingen woensdag snorkelen. In het hotel zaten meer dan 200 Nederlanders die allemaal met de verschillende projecten te maken hadden: tandartsen die daar een week vrijwillig komen werken, mensen die een weesmeisje sponsoren, etc. Wel een raar gevoel, al die mensen in dat luxe hotel, omdat ze hier iets komen doen vanwege de armoede... maarja, dan bedenk ik me ook maar dat al die euro's ook zorgen voor een hoop werkgelegenheid hier.

Ik wilde toch graag dat project zien, dus ik mocht met een andere groep mee. We gingen naar een school voor geestelijk gehandicapten, waar sinds een paar jaar van verschillende kanten steun voor komt (uit Nederland en Duitsland).
Dat was heel erg indrukwekkend en ook best schokkend, want er is nog veel te verbeteren. Bij de slaapzalen lagen buiten de matrassen te drogen van de beddenplassers; die gaan 's avonds hup zo weer het bed op. De zalen zelf stonken vreselijk naar ontlasting. Ook de kinderen waren vreselijk vies, en tegelijk erg knuffelig. Dus op het eind zat ik helemaal onder de modder, drop en ik wil niet weten wat nog meer. Ook nog drop van de lens van mijn camera moeten poetsen.

Er zaten allerlei ' handicaps' door elkaar: autisten, zware en lichte geestelijk gehandicapten, mongooltjes. Sommigen waren ronduit agressief naar elkaar en soms ook naar ons, dus dat was nog best oppassen. Ik kon net op tijd een meisje weg duwen dat haar tanden al in mijn arm had gezet. Liefdesbeten, noemden de begeleiders dat. Nou, toch liever niet! Dat specifieke meisje was ook continu andere kinderen aan het slaan en schoppen, en dingen aan het afpakken, en zelf heel hard aan het krijsen als ze een klap terug kreeg.

Wat een gedoe. Ik zou echt nooit met geestelijk gehandicapten kunnen werken, ik heb echt bewondering voor iedereen die dat doet.

We werden rondgeleid door de keuken (zag er wel schoon uit, maar erg primitief, koken op vuur, geen koelkast) en de klaslokaaltjes en de slaapzalen. De douches waren nog niet klaar. Tot nu toe worden de kinderen met emmers water gewassen, maar zo te ruiken niet al te vaak.
Degene wier project het was (een hele aardige Nederlandse vrouw) heeft daar veel gepraat en aantekeningen gemaakt, en gaat daar weer verder mee aan de slag.

Trouwens, in dat groepje met wie ik die dag op stap was, zaten twee mensen die nog flink in een cultuurschok zaten. Die vonden ALLES zo armoedig en vreselijk eruit zien, ook de dingen op straat die er verder prima uit zagen. Ja, rommelig, zoals in elk ontwikkelingsland, maar op zich niet heel erg. Ook bij een houtsnijwerkplaats waar we later heen gingen, spraken zij van ' erbarmelijke arbeidsomstandigheden', terwijl ik juist dacht: hm, wat is beter, hier, of de hele dag op kantoor achter een computer?

Die werkplaats was op een ruim opgezet gebied buiten, met daken op palen tegen de regen en zon, en het was er eigenlijk hartstikke relaxed. Die mannen (alleen mannen, gek genoeg) zaten daar lekker samen met hun vrienden te houtsnijden, lekker rustig aan, tukkies doen tussendoor, lekker buiten. Prima toch.
En een kunstenaars joh! Prachtig om te zien, hoe ze uit een stuk boomstam een giraffe tevoorschijn toveren, met schijnbaar ruwe hakbewegingen.

's Middags lekker bij het hotel gezwommen.
Die avond heb ik even in mijn uppie gegeten omdat ik me niet teveel wilde opdringen aan die groep, maar daar had ik me geen zorgen om hoeven maken. Maar ik wilde ook wel even lekker alleen zijn, wat lezen en schrijven.
Na het eten heb ik wel nog even geborreld met Akke en een andere vrouw, Ellen.

Donderdag ging ik wel met Akke en de rest op stap. Erg leuke vrouwen allemaal. Vooral Ellen vond ik zo'n tof mens, nog korter door de bocht dan Akke, super direct in haar uitspraken. (Beetje net zoals Jeanne kan zijn, haha.) Heerlijk vind ik zulk soort mensen.

Die dag bezochten we een workshop waar lichamelijk gehandicapten souvenirs en rolstoelen maken: Bombolulu. Houtsnijwerk, planten, sierraden, leren tassen en riemen, zelf bedrukte T-shirts. En rolstoelen op maat, voor Kenianen die dan gesponsord worden door een welwillende buitenlander. Er hing ook een heel bord vol met foto's van mensen die nog een sponsor zoeken (die zich nu nog behelpen met zelfgeknutselde krukken, of alleen in bed kunnen blijven). Dat loopt op zich wel goed.

Dit was natuurlijk ook een heel verschil met de geestelijk gehandicapten. Het was er schoon en het was gewoon een erg goed lopend bedrijfje, met daarbij ook een winkeltje waar je meteen de souvenirs kon kopen. Een deel exporteren ze ook.

Bij Bombolulu was ook een soort openluchtmuseum waar alle 7 stammen van Kenia werden uitgebeeld met nagemaakte hutten en verklede mensen (die bij de ene hut voor Swahili doorgingen, en even later weer met een pruik op stonden als Masai, haha). We kregen ook nog een dansvoorstelling voor de kiezen, die helaas wat ongeinspireerd gebracht werd.

Terug bij het hotel vielen we midden in het uitje dat meer dan 200 weesmeisjes (in puberleeftijd) daar hadden. Ze kwamen daar met z'n allen voor sport en spel, cadeautjes, ontmoetingen met hun persoonlijke sponsors (sommigen hadden er nog geen, dat was wel sneu), disco en eten.

De meesten waren best verlegen en overdonderd, en daardoor wat stilletjes en passief. Totdat de disco open ging!! Nou, toen kwamen die Afrikaanse draaikonten wel los, allemaal bubblen op de hip hop / dance muziek met zang in het Swahili, juichen bij elk nieuw liedje.
Echt ontroerend, als je bedenkt dat ze de rest van het jaar een erg kaal bestaan hebben met maar 1x per week vlees te eten, geen douches (dus helemaal uit hun dak onder de douches bij het zwembad), en verder geen extraatjes. Vooral de make-up deed het erg goed als cadeautje, die dag.

Ik heb die avond weer met Akke en haar dames gedineerd, was gezellig. Eerst nog geborreld en het spel Set gespeeld, leuk.

Vrijdag gingen we de school van de Soroptimisten bezoeken. Die zag er eigenlijk prima uit! Het bezoek was onaangekondigd omdat het tegelijk een soort inspectie is. Ergens is dat natuurlijk best brutaal, maar de directeur was helemaal dolblij om zijn sponsors te zien, en ontving ons super hartelijk. Het schooltje schijnt vroeger ook maar schamel en armetierig te zijn geweest, vies en tekort aan alles. Maar nu is er een hoop opgeknapt, het was erg schoon.

Er waren veel nette toiletten bij gebouwd (waar een leraar nog een bruine mamba probeerde dood te slaan!!) en er waren bomen en gras geplant. Alleen was er nog een tekort aan leraren, dat komt vooral doordat de nieuwe regering een paar jaar geleden heeft gesteld dat onderwijs verplicht is, en de staat betaalt nu het schoolgeld. Dus er zijn opeens veel meer kids naar school gegaan.
Een leraar was bezig met twee klassen tegelijk. Je zult het niet geloven, maar de klas waar hij dan NIET was, zat ook echt braaf aan het werk.

We werden rondgeleid, en kregen in menig klaslokaal een lied te horen, zo schattig. Hier waren de kinderen duidelijk al iets meer gewend aan wazungu (= meervoud van mzungu), ze waren wel een beetje hyper en nieuwsgierig, maar kwamen niet als bezetenen gillend naar buiten rennen zoals bij dat schooltje in Kelema, Tanzania dat ik bezocht. Er werden nog wat aantekeningen gemaakt, en ook suggesties van mij werden serieus besproken door zowel de dames als de directeur. Ik vroeg me namelijk af of het niet leuk was om een bibliotheekje te maken met leuke kinderboeken van bv. Roald Dahl. Dat gaan ze wel proberen te realiseren.

En ook vertelde ik dat ze in Kelema soms buitenlandse vrijwilligers hadden die daar als leraar werkten. De dames kenden zelf niemand die daar interesse in zou hebben, maar ik weet wel zeker dat er mensen in NL zijn die dat een geweldige ervaring vinden. Er zitten hier toch ook zat studenten geneeskunde die hier maandenlang in de rimboe wonen en co-schappen lopen? Ik zal thuis nog eens voor ze verder zoeken op internet, er zijn vast wel organisaties en mensen die interesse hebben. De directeur vond het ook een heel goed idee en zei dat hij wel voor woonruimte kon zorgen.

Na dat eerste schooltje gingen we door naar het schooltje in Kiwegu, waarvoor Akke o.a. bij Westerpark geld heeft ingezameld tijdens haar afscheidsrecepties. Daar was een week lang een tandartsenproject aan de gang. (En een week later komen weer andere tandartsen op een ander schooltje werken.) Eerst helpen ze dan de kinderen van de school.
En al snel verspreidt het nieuws zich, en staan van heinde en verre mensen te drommen om naar hun gebit te laten kijken. Heel indrukwekkend, het werk dat die tandartsen daar verzetten. Ze komen daar op eigen kosten en werken vrijwillig; het ingezamelde geld is vooral voor het materiaal. (Akke en alle anderen betalen ook zelf hun ticket en hotel overigens.)

De tandartsen waren er ook achter gekomen dat veel kids een worminfectie hebben aan hun voeten, die met een goedkope pillenkuur in 5 dagen kan worden opgelost. Dus behalve de gebitten, werden ook alle voeten gecontroleerd, en de besmette kinderen kregen een desinfecterende wasbeurt en een pillenkuur (door de tandartsen zelf betaald).
Zuster Akke heeft daar ook nog een hele middag geinfecteerde voeten staan wassen! De foto's en verhalen komen nog wel in het personeelsblad. Ik vond het zelf superleuk om te zien waar ons geld heen is gegaan.

's Middags gerelaxed bij het zwembad. Die avond weer geborreld met Akke en Ellen, en daarna met de hele groep bij een restaurant buiten de deur gegeten. Daar zijn we 3,5 uur zoet gehouden, om middernacht kregen we eindelijk het toetje. Polepole! Rustig aan, dachten de obers bij zichzelf. Wat als voordeel had dat ik inmiddels weer ruimte had voor de lekkere tiramisu.

Zaterdag nam ik afscheid. Akke had het heel gezellig gevonden en ik natuurlijk ook, en ik heb iedereen bedankt dat ze me zomaar lieten aanhaken, maar ze vonden het allemaal juist gezellig.

Ik heb trouwens andersom ook nog zustertje gespeeld voor Akke, want ze was in haar enthousiasme om op tijd te zijn voor een zonsopgang, op een steen gesprongen en had een wond onder haar voet. Dus mijn medische kit is erg goed van pas gekomen deze vakantie. Zo erg zelfs dat ik voor de volgende keer maar gewoon een nieuwe koop, i.p.v. ga uitzoeken wat ik moet aanvullen. Misschien geef ik het restant zo nog even af bij een ziekenhuis hier, als ik er een kan vinden.

Ik heb mijn sandalen weggegeven aan een bedelares, ze zijn teveel versleten om nog goed mee op bergen te kunnen wandelen. In principe ben ik tegen het lukraak uitdelen van spullen, maar ik geef ze liever aan iemand die er echt wat mee kan (desnoods verkopen), dan dat ik ze thuis weggooi, of in een kledingbak gooi.

De reis van Diani via Mombasa naar Nairobi was nog een hele onderneming met 2 matatu's (minibusjes), een veerpont, een stuk een berg op lopen, een taxi, een grote bus, en weer een taxi, en duurde bij elkaar 12 uur (8 uur in de grote bus). Maar onderweg heb ik weer veel mooie dingen gezien, dat vind ik ook altijd een leuk onderdeel van het reizen. Al die dorpjes zien vanuit de bus. En een regenboog, veel roofvogels, aparte bomen die ik nog niet had gezien, en een zonsondergang. Vannacht als een blok geslapen weer in het Greton Hotel, en vandaag mijn laatste dagje voordat ik vanavond om 22.45u vlieg.

Inmiddels is de zon wel gaan schijnen, vanochtend was het koud! Iets van 18 graden schat ik, na wekenlang 30-35 is dat wel koud. Dat wordt nog wennen in NL... brrr... maar wel gezellig, de herfst.

Dus ik ga nu bedenken wat ik vandaag nog ga doen. Misschien zwemmen, of naar een bioscoop, of een museum...

Ik heb wel weer zin om naar huis te gaan hoor, ik heb nu al zoveel gezien en gedaan hier, het is wel weer mooi geweest. Ik zal Afrika wel missen, het relaxte levensstijltje hier (polepole), de zonnige mensen, het landschap. Maar ik ben en blijf een Nederlands dier. En voorlopig heb ik de 1000+ foto's waar ik me nog op kan gaan storten! En ik heb ook allemaal plannen voor mijn huisje, een muur gaat donkerroze worden, dat soort dingen.

Tot zover uw verslaggever uit Afrika. Heel veel groeten, en hopelijk tot gauw!
Liefs,
Cecile

maandag 25 oktober 2004 13:48


Hoi allemaal,

Nou, het was natuurlijk te verwachten dat er tijdens 5 weken in Afrika wel IETS zou gebeuren. Maar dat het in de laatste uurtjes zou gebeuren, had ik niet verwacht. De schade valt reuze mee hoor, mijn mobiele telefoon en 15 euro cash geld zijn gepikt uit mijn hotelkamer.

Die hotelkamers hebben namelijk behalve een deur, ook een schuifraam. Normaal check ik altijd, ALTIJD alle ingangen tot een kamer. Maar net dit laatste weekend, met één been al in Nederland, ben ik dat vergeten. En bleek het raam dus niet op slot te zijn. (Welk hotel laat nou het raam van het slot voordat een gast erin gaat, zonder het te zeggen??)

Gistermiddag is iemand in de kamer geweest en heeft wonder boven wonder mijn paspoort en camera en lens laten liggen, en alleen mijn mobieltje meegenomen, en heel netjes 15 euro uit een portemonneetje gehaald en het ritsje weer dicht gedaan. Maar wel de prullenbak omgeschopt in de haast om weg te komen, pas toen ik dat zag, kreeg ik een vermoeden dat er iets loos was.

Kennelijk was het iemand met haast, of iemand die op heel specifieke dingen uit was. Ik moet er niet aan denken wat het had betekend als mijn paspoort weg was. In die laatste uurtjes voor mijn vlucht nog naar de ambassade enzo... of mijn vlucht gemist.
Ik had al die spullen juist in het hotel gelaten omdat ik er niet mee over straat wilde lopen in "Nairobbery". Het is altijd een keuze tussen die twee kwaden.... en de safe van een hotel vertrouw ik ook niet. Tja, 5 weken ging het goed, en op het laatst laat ik even de aandacht verslappen...

Ik heb nog een soortement van politierapportje kunnen regelen voor de verzekering, maar de hotelmanager gaat nog een officieel politierapport voor me regelen en nasturen. (Het kantoortje bij de politie was al dicht, op mijn verzoek heeft een mannetje zelf iets geschreven en wat stempels erop gezet.)

De taxichauffeur die me naar het vliegveld bracht, zei dat het wel verdacht veel leek op een 'inside job', dus dat het hotel zelf schuldig is. Ze wisten immers dat ik bijna weg ging en dus geen tijd had om er veel werk van te maken met politie en ambassade e.d. En misschien is dat ook wel waarom ze maar relatief weinig hebben gestolen.

Ach, het doet er ook niet zo toe, ik ga ervan uit dat de verzekering de telefoon vergoedt. (En zo niet dan krijg ik in november weer een nieuwe telefoon vanwege abonnementverlenging.)
Dan moet de verzekering zelf maar uitzoeken of ze het hotel nog verantwoordelijk willen stellen of niet.

Maarre, dus even niet SMS'en enzo! Ik mail wel weer als alles in orde is.

Tot gauw,
x Cécile